سه‌شنبه 28 آذر‌ماه سال 1385
شاید یک سلام

 

 پ  ارسال دمای اجاره اندوه ، اینقدر بالا  نمی آمد .  امسال  تمام  عاطفه ام  را  قرض داده ام ، من هرگز نمی توانم  لبخندم  را  احتکار کنم . دلم  می خواهد  مردم  از جنازه متعفن آرزوهای  من ناراحت  نشوند .  می خواهم  طی  شصت  سال  خودکشی کنم  . این طوری ،  مرگ  دستپاچه  می شود .

 

باز هم  از خود جلوتر افتادم ، منظور من از این ابر پراکنی  کوتاه ، ارائه  یک  چشمه  کوچک  از خورشید  بود ، حالا دوباره پاییز برگشته است .

 

من را خوشم  به  کنایه کاج ، به اشاره ابر ، به سایه سپیدار ، به تکان های  موهومی  که  علف ها دارند ، به  پرندگانی  که  در پشت  درخت اند .  می خواهم  برای  ایل های  آینده  شعر بگویم ، برای  دهقانانی  که  جنازه  مرا  پرچم  خواهند کرد  در  سال  مرگ رود .

 

من اگر جای من بودم  از  این  زندگی  قطره ای  و  حیات مدرج  به تنگ  می آمدم و از درویشان شقایق ،  طریقه  خودسوزی  را  فرا  می گرفتم .

 

من اگر جای  من  بودم  ...