چهارشنبه 6 اسفند‌ماه سال 1382

 ا  نگار همین دیروز بود آواز پریانی که در دریاهای دور می خواندند ، انگار همین دیروز بود روز ، و پرواز عارفانه لک لکها در چشمهای تو ، و فرود سارهای کبود بر سیمهای صبور تلگراف ، و سالگرد تولد ای تو ای همه من .

 
انگار همین ساعت بود که نیمه شب به صدا درآمد و چلچله کوچک من با دستهای یخ زده و معصومش از سفر زمستان بازگشت و آوازش را بر سقف سینه من آویخت ، انگار همین ساعت بود که در قلب من تیک تاک می کرد .

 
انگار همین جا بود که من قلب خود را در نسترنی سرخ پیچیدم و به لبهای تو هدیه کردم ، همین جا ، همین جا بود که من به تو تبدیل شدم ، وقتی خاطره دستت را بر پیشانی من گذاشتی و بر ضربان قلب من چون کبوتری نگران ایستادی و به من گفتی تا عطر نارنجستانها و تا شکوفه گیلاس ها اشک بریزم .


انگار دستان تو پروردگاران من بودند وقتی با تکلم لبهای تو گاهواره خاموشی من تکان می خورد و پرستش در پیراهنم پر پر  می زد ، وقتی که بر می خواستی تا عزم کاج ها و کبوتران  کنی و من هنوز خمیازه انتظار تو را می کشیدم . و من هنوز مژگانم را در رنگ شقایقها می زنم .


من هر شب با  درشکه ای از آن روزها می گذرم ، و کنار آن نقاشی هائی که بوی گیسوی تو می دهند توقف می کنم و برای تو می نویسم ،ای تو ، ای همه من .

 


تا ابد ...